MPs 115- Salamat sa Headband

Lumabas ako ng aming dormitoryo upang sundin ang panuto ng aming propesor na magmasid sa kalangitan sa loob ng sampung minutos. Habang pinipilit ko ang sarili kong umisip ng mga bagay na magpapaalala sa akin ng mga espesyal na pangyayari, ay saka naman naging de-aktibo ang aking imahinasyon. Mahirap talagang gawin ang isang bagay na hindi mo naman normal na ginagawa. Sinubukan ko muling lumabas, ngunit sa pangalawang pagkakataon ay bigo pa rin akong pumasok ng aking silid bitbit ang agam-agam na hindi makapagsumite ng kinakailangang papel.

“Wala talagang kasiguraduhan”, yan ang naisip ko. Hindi mo natitiyak kung kailan gagana ang iyong kaisipan. May mga pagkakataong ayaw mong mag-isip ngunit sa maga panahong ito, walang humpay ang pagadating ng mga kaalaman-mga kaalamang sana ay naging kapaki-pakinabang kung naging maagap lamang.

Sa hindi inaasahang lugar, natagpuan ko ang aking hinahanap. Habang abalang-abala ang aking mga kaklase sa pagpipintura at pagpupustura ng kani-kanilang mga mukha, hindi ko namalayang nakatitig na pala ako sa monitor ng aming istudyo. Abala din ang isip ko noon sa pagninilay-nilay kung kailangan din ba akong magpintura ng mukha para sa aming produksyon na noo’y isang pagbabalita. Habang tinititigan ko ang monitor, pinukaw ako ng isang bagay na suut-suot na babaeng sa bidyo ay kaparis ng mga kaklase kong pinipinturahan din ang mukha. Isang headband, tama, isang simpleng headband ngunit masasayang alaala ang naging hatid nito sa aking kamalayan.

Hindi ko inaasahang sa simpleng bagay na ‘to, ibabalik nito ako sa mga alaala ng aking kabataan. Biglang bumuhos ang masaganang mga nakaraan. Biglang nagbalik sa akin ang mga araw na payak ngunit masayang pamumuhay. Naging detalyado sa aking imahinasyon ang mga pangyayari na kung saan ay masaya kaming naglalaro ng aking mga kapatid. Maging ang mga panahong ang buong pamilya ay sama-samang natutulog sa isang silid kasama na ang mga gabing nabubulabog ang lahat dahil sa gitna ng kahimbingan ng lahat ay ang pag-agos ng hindi mapagilang tubig na talaga namang sakit ng kamusmusan at ang mga mga araw na sabik na sabik kaming salubungin ang aking tatay o dili kaya nama’y ang aking nakatatandang kapatid mula sa pagpapagal para sa ikabubuhay ng aming pamilya ay kasama ding nagbalik. Tandang-tanda ko pa na nagagalak kaming sila ay salubungin hindi dahil sa namiss na namin sila (naging sekondarya na lang ito) kundi bagkus ay sa ngalan ng mga pasalubong na kanilang dala-dala. Ang masaya at magulong pag-uunahan sa pag-abot ng mga ito nang sa gayon ay makuha ang pribilehiyong makamtan ang karamihan sa mga ito, ay sadyang hindi maalis sa isip ko.

Naging biswal sa aking kaisipan ang nasabing headband. Ang headbang suot lamang ng babaeng sadyang walang kaugnayan ngunit ibinalik ako sa nakaraan, sa mga masasayang araw ng aking kabataan. Ang headbang ang tanging gamit lamang ay bilang pampustura, ngayon para sa akin ay simbolismo na. Habang bumabalik sa akin ang mga alaala, kahit papaano’y naging maligaya ang naging pababalik-tanaw. Ngunit sa sandaling kaligayahang ito’y may kung anong kumurot sa aking puso-ang masakit na kurot ng pangungulila. Ang mga headbang suot ng babae, ngayon ay kawangis ng mga headbang nakasabit sa may hagdanang malapit sa salamin ng aming tahanan, hatid ay pangungulila ngunit kaakibat ay mga alaalang kaysayang balikan. Walang hinanakit sa kalangitan, ngunit salamat sa bidyong nagbigay ng mga kaalaman. Salamat sa babaeng may suot nito. Salamat sa headband.